6 września 1939: Wehrmacht w Krakowie
6 września 1939 roku około południa do Krakowa wkroczyły oddziały Wehrmachtu — piąte co do wielkości miasto II Rzeczypospolitej, wcielenie zakończyło polski zarząd miasta i rozpoczęło pięć lat niemieckiej okupacji, podczas których Kraków został stolicą Generalnego Gubernatorstwa.
1939 — pierwszy dzień okupacji
Oddziały niemieckie weszły do Krakowa bez większych walk — broniące kierunku południowego oddziały polskie opuściły miasto dzień wcześniej. Wojskom towarzyszyły pierwsze represje: żołnierze Wehrmachtu zastrzelili tego dnia 11 Żydów. Ostatni polski prezydent Krakowa Stanisław Klimecki tego dnia wyjechał naprzeciw wkraczającym oddziałom, oświadczając, że w mieście panuje spokój i nie ma powodu do strzelaniny. 20 września Niemcy usunęli go z urzędu i aresztowali, a władzę nad miastem objął nadburmistrz Drezna Ernst Zörner.
2010 — religie świata w Krakowie
6 września 2010 roku Kraków gościł przedstawicieli „wszystkich religii świata" na międzynarodowym spotkaniu poświęconym dialogowi i pokojowi. Organizatorami byli wspólnota św. Idziego (Sant'Egidio) oraz Kuria Metropolitalna w Krakowie — a duchowy patron dialogu międzyreligijnego, papież Jan Paweł II, siedem lat wcześniej gościł w tej wspólnocie właśnie na Wawelu i w rynku krakowskim.
Niemcy od razu potraktowali Kraków jako zaplecze władzy: już 12 października 1939 roku na murach miasta pojawiły się obwieszczenia proklamujące utworzenie Generalnego Gubernatorstwa ze stolicą w Krakowie. Przez cały okres okupacji miasto nie było jednak administracyjnie „miastem polskim" — na czele Zarządu Miasta stawali kolejni nadburmistrzowie wysyłani z Rzeszy.
Źródła: dzieje.pl, Wikipedia (pl)