1944: krakowska czarna niedziela

6 sierpnia 1944 roku niemieckie służby przeprowadziły w Krakowie największą łapankę okupacji — „czarną niedzielę”, podczas której zatrzymano około 6 tysięcy mężczyzn i osadzono ich w KL Plaszow.

1944 — wielka obława na ulicach miasta

W niedzielny poranek 6 sierpnia 1944 r. wyloty wszystkich ulic prowadzących do centrum Krakowa zostały obsadzone przez siły policyjne; wczesnym popołudniem ruszyła obława, która trwała do późnych godzin nocnych. Zabierano młodych mężczyzn z ulic, parków, lokali gastronomicznych, tramwajów i dorożek oraz nadwiślańskich plaż, przeczesywano też mieszkania. Łapankę przeprowadzono jednocześnie w wielu punktach miasta, a jej związek z wybuchem powstania warszawskiego 1 sierpnia był ewidentny — celem było uniemożliwienie ewentualnego zrywu w Krakowie. Zatrzymanych traktowano jako zakładników.

1944 — KL Plaszow i losy zatrzymanych

Pojmanych odseparowano od pozostałych więźniów obozu, nie wciągano ich do kartotek ani nie zmuszano do pracy, poddawano natomiast kontrolom dokumentów — podejrzanych przekazywano do Gestapo. Z pomocą uwięzionym przyszli żydowscy więźniowie Plaszowa, którzy przez druty podawali im chleb i zupę. W poniedziałek po obławie miasto było opustoszałe i sparaliżowane; od 9 sierpnia działała komisja zwalniająca i zdecydowana większość zatrzymanych odzyskała wolność przed końcem sierpnia 1944 r.

Krakowska „czarna niedziela” uchodzi — obok aresztowania profesorów uczelni 6 listopada 1939 r. — za jedno z dwóch wydarzeń, które zapisały się w pamięci krakowian najmocniej: historycy IPN podkreślają, że obie akcje łączy bezprecedensowość i cel — wywołanie strachu i sparaliżowanie ducha oporu.

• https://pl.wikipedia.org/wiki/6_sierpnia
• https://przystanekhistoria.pl/pa2/tematy/zbrodnie-niemieckie/117789,Krakowska-czarna-niedziela.html

Źródła: Wikipedia / Przystanek Historia IPN