1945: pogrom w krakowskim Kazimierzu
11 sierpnia 1945 roku w Krakowie doszło do pogromu ludności żydowskiej — największego aktu przemocy antyżydowskiej w dziejach powojennego miasta.
1945 — rozruchy na Kazimierzu
Bezpośrednią przyczyną zajść była pogłoska o rzekomym rytualnym mordowaniu przez Żydów polskich dzieci. Zamieszki objęły kilka miejsc dawnej dzielnicy żydowskiej Kazimierz — splądrowano żydowskie mieszkania i lokale, w tym synagogę Kupa. Pobito nieznaną liczbę osób; część ofiar pobicia uznano za Żydów omyłkowo.
Ofiary i spory o liczbę
W materiale archiwalnym krakowskiego Zakładu Medycyny Sądowej jako jedyna potwierdzona ofiara śmiertelna figuruje 56-letnia Róża Berger, która zginęła od strzału oddanego przez zamknięte drzwi. Historyczka Anna Cichopek na podstawie fotografii z pogrzebu wskazywała na pięć ofiar, jednak liczbę tę zakwestionowali m.in. Julian Kwiek i Dariusz Libionka — przyjęto, że śmierć poniosła jedna osoba, a kilka zostało ciężko rannych.
Kontekst roku 1945
Pogrom krakowski był jednym z ogniw fali przemocy antyżydowskiej w powojennej Polsce, wpisującej się w szersze rozruchy, których kulminacją był rok później pogrom w Kielcach (4 lipca 1946).
W 2024 roku Joanna Tokarska-Bakir opublikowała dwutomową książkę „Kocia muzyka. Historia chóralna pogromu krakowskiego", która przypomniała o wydarzeniu i toczonych wokół niego sporach o liczbę ofiar.
Źródła: Wikipedia