2 września 1939: bitwa pod Jordanowem
2 września 1939 roku pod Jordanowem 10. Brygada Kawalerii (Zmotoryzowanej) płk. Stanisława Maczka powstrzymała natarcie niemieckich dywizji pancernych, osłaniając odwrót Armii „Kraków".
1939 — Brygada Maczka zamyka drogę na Rabkę
Niemieckie zgrupowanie pancerne 14. Armii, uderzające ze Słowacji doliną Orawy na Nowy Targ, miało wyjść na tyły Armii „Kraków". Zamknięcie kierunku na Jordanów i Rabkę powierzono 10. Brygadzie Kawalerii Zmotoryzowanej płk. dypl. Stanisława Maczka — jednej z dwóch polskich brygad pancerno-motorowych. 2 września o świcie na pozycje brygady ruszyły czołgi i piechota 2. Dywizji Pancernej. Najcięższe walki toczyły się o wzgórza na południe od Jordanowa, zwłaszcza o wieś Wysoką, gdzie polscy żołnierze zniszczyli ok. 50 niemieckich czołgów ogniem działek przeciwpancernych, butelkami z benzyną i wiązkami granatów. Brygada utrzymała pozycje, a Armia „Kraków" uniknęła okrążenia i wycofała się na wschód. Wieś Wysoka, spalona przez Niemców w odwecie, została po wojnie odznaczona Orderem Krzyża Grunwaldu.
Brygadę wspierał pociąg pancerny nr 51 „Pierwszy Marszałek", a nocą po bitwie mieszkańcy Wysokiej odkręcili zawory w niemieckich cysternach i podpalili uszkodzone czołgi. 10. Brygada jako jedna z nielicznych wielkich jednostek we wrześniu 1939 nie skapitulowała — w szyku defiladowym przekroczyła granicę węgierską.
Źródła: dzieje.pl, Wikipedia (Bitwa pod Jordanowem)